Takk Bergen Challenge!

Jepp, dykk kjenner regla. Bjarne ser bilete frå Strandafjellet. Bjarne vil gjerne heim og køyre ski. Bjarne liker Strandafjellet, og det byrjar stadig fleire også å gjere. Gi meg meir Nike Vapen. (Dette er dog Snowboardsko, og ikkje telemark. Men staden er den same.)

Alle veit jo at Bjarne elsker kombinasjonen av stort bygg og prosjektor. Og i dag var det Coca Cola som hadde tatt ansvaret med å finne på ein slik ting.

Jepp, det er reklame for NSB, Statsbana som alltid er i vinden når kulda setter inn. Men kva gjer det vel om dei har litt problem av og til når dei har ein så nydeleg reklamefilm! Julehandlingane i filmen i kronologisk rekkefølge:

• Vi høyrer “toget fra Gjøvik” over speakeranlegget: Alle har eit syskjenbarn på Gjøvik, som det heiter.
• Den nisseaktige mannen med raud jakke og passande skjegg + jenta som står framfor: Santa’s Workshop
• Dådyr og kanin på isen: Bambi
• Mannen som snublar i bamsen på golvet: Grevinnen og Hovmesteren
• Dama som sit med nøtter i fanget: Tre nøtter til Askepott
• Mannen som ser skoen som dama har mista: Askepott
• NSB-mannen seier “God dag” til treet: Du grønne glitrende tre, god dag
• Golvet blir vaska og ein mann går på utsida med vedsekk: Nå har vi vasket gulvet og vi har båret ved
• Stasjonen heiter Klappeland…: Jeg gikk meg over sjø og land…
• Jada pappa, jada pappa, jada pappa…….: Disney julestemning og Arakuafuglen
• Tre ungar som lagar englar i snøen ved eit (ved)skjul: Engler daler ned i skjul
• Honden som bjeffar på dei to ekorna: Snipp og Snapp + pluto
• Rev på isbana: Reven rasker over isen
• Tre menn på vei inn i ein stall: Dei tre vise menn
• Skog og stjernehimmel: Reisen til Julestjerna
• Stemma på slutten: Knut Risan. Som er sjølve stemma for jul. Han er kongen i reisen til julestjernen, og stemma til Tre nøtter til Askepott

Trur det skulle vere alt altså. Gi beskjed viss det skulle vere nokke meir. Og ja, berre for å vere enda litt meir NSB-venleg i dag, ta ein tur innom adventskallenderen deira også.

Ha ein fin fin andre søndag i advent!

Takk til T-Mobile for kvardagsglede, og håp om at verda er ein god stad å leve likevel!

Slapp av, eg skal ikkje skrive så mykje.

Disney og Pixar har klart det igjen: Livsglede på høgt nivå!

Ei lita oppvarming og historie frå fortida og fram til i dag…

Trailer som røper litt meir kan du finne her…

Slapp av kjære lesar, eg skal ikkje røpe noko viktig frå sjølve filmen. Det må du sjølv finne ut ved å sjå den. Når det er sagt så kan eg halde fram…

I går var Sigrun og eg på førpremiere av Appelsinpiken. Appelsinpiken som i filmatiseringa av Jostein Gaarder sin roman med same namn. Av alle ting, så var det faktisk Det Nye som inviterte til førpremiere. Ja, littegrande flaut å innrømme at det var Det Nye som sponsa billetten min, men slapp av: Det var Sigrun som las om førpremiere i bladet, ikkje eg. Førpremiere er i seg sjølv stas, enda meir stas er det når både ressigør og eit par av skodespelarane står framme før filmen og forklarar litt om korleis filmen vart til, litt om utfordringar og gleder og slik om det å lage den. I tillegg til ei kort forklaring om bruk av visuelle verkemiddel. Fin fint rett og slett.

For dei interesserte, så i regien for filmen finn du Eva Dahr. Dama som blant anna har hatt ansvar for Mars og Venus, og ikkje minst NRKs Himmelblå. Eva var den første av i alt 5 (til no) som har hatt regien for den letter nasjonalromantiske nordnoregromantiske tv-serien.

Men ja, tilbake til filmen:

For dei som ikkje har lest Appelsinpinken, eller veit nokke om filmen, så er jo det snakk om romantikk og slikt. Tilbakeblikk, gode historier, kjensler og alt det der. Ein film som nok sikkert passer heilt utmerket for lesarane av Det Nye. Så, det var kanskje ikkje så rart at info om førpremiere var i Det Nye og ikkje Vi Menn… For å ikkje røpe for masse om filmen, kan eg trygt meddele at; ja, det er ein god film. Både med tanke på historia og reint filmteknisk. Historia må du sjølv gå for å finne ut, men bruk av musikk, fortellerteknikk og kamerabruk var slettes ikkje verst. På ein måte så er det litt stygt å seie, men likevel: Det var slettes ikkje verst med tanke på at det er ein norsk film. Norske resigører har framelis litt å lære om moglegheitane som ligg i kamerabruk, ikkje det at Hollywood gjer det betre, men ja, likevel…

Hmmm… kanskje litt masse svada dette her, men eg ynskjer verkeleg ikkje å skrive så mykje meir om sjølve filmen. For ikkje så lenge sidan var det Bokklubben som inviterte til førpremiere av De Usynlige, og det slår meg ein ting: Å få oppleve ei førpremiere er ganske fantastisk.

• For der første slepp ein at avisere, type VG og Dagbladet, har skreve alt for masse om filmen som du skal sjå, gitt den terningkast og det heile. Slik at ein nesten har bestemd seg kva ein synes om filmen før ein i det heile tatt har fått sett den. Terningkast liker vi ikkje. Terningkast er missvisande. Lurer på kor mange filmar som får unødvendig mange vitjarar fordi den får eit godt terningkast, og ikkje minst andre vegen: Kor mange filmar som får dårlege vitjartal fordi VG sin filmanmeldar var i eit dårleg humør den dagen…
• For det andre, førpremiere kjem då før premiere, og på den måten så unngår ein også å komme innom så fryktelig mange trailera av filmen. Trailere er for så vidt ein kjekk ting viss du skal sjå ein film på nytt eller nokke slikt, men for ein heilt ny film så øydelegg ein trailer nesten meir enn den freistar.
• For det tredje, når du veit at du skal på førpremiere så ungår du også problematikken med at du desperat leitar etter info om filmen for å vite om den er verdt å gå på. Du får eit par billetter, møter opp, får sjå ein film  og kan sjølv setje deg ned å vurdere om den er god eller dårleg.

Så ja, eg elskar førpremierer! Ikkje berre fordi eg er Sunnmøring (førpremiere er som oftast gratis ja…), men fordi det gjer eit mykje betre utgangspunkt for ei subjektiv vurdering av ein film.

Og ja, ta deg tid til ein tur på kino for å sjå Applesinpiken. Gjerne saman med nokon ja… Sjølv er eg nok litt for gifteklar, så eg sender oppfordringa frå Møyfrid til andre gutar der ute i verda. Dog med ei lita åtvaring: Det kan hende du får ei lita kjensle av prestasjonsangst…

Ei lita oppdattering…

Då har terningkasta starta med å trille, mon tru kva dei fell på… For du som skal sjå filmen, prøv så masse å la vere å lese kva andre meinar. For dykk andre:

• VG
• Dagbladet
• NRK
• BA
• TV2
• GD
• Natt og Dag

Jaja, eg kom ikkje på ei betre overskrift. Eller vent, eg var litt fornøgd med den der likevel eg. Men ja, kva er det Bjarne plapler om no da. Vel, i dag kjem mine ord frå fortida, tilbake til framtida for å meddele deg noko. Ehh.. OK? Du er med altså? For du som ikkje allereie kjenner igjen biletet over så er det her snakk om filmen deUsynlige av Erik Poppe. Erik Poppe sa du? Ja, Erik Poppe. Kva med han? Jo du har kanskje sett Hawaii, Oslo? Ikkje det heller? Hmm.. vel då har du eit par kvelder som du må planlegge. For ja, du bør, nei vent.. MÅ sjå Hawaii, Oslo. Rett og slett ein nydeleg film. Vakker. Tankefull. Ein film berre Erik Poppe kan fikse.

Men ja, tilbake til framtida: I dag har deUsynlige Norgespremiere. Det vil seie masse stas og slikt. Som sikkert mange har blitt kjend med så er eg litt avhengig av bokklubben, og skal du sei: Bokklubben viser sin glede tilbake. For et par veker sidan fekk eg ein hyggeleg epost frå Bokklubben som laud som dette:

Sunnmøring + Gratis = Moglegheiter:) Så eg og Sigrun drog på førpremiere 14. september for å sjå filmen. Hadde ikkje hørt om den nokke særleg, eller.. i grunn ikkje i det heile tatt. Viste at det var Erik Poppe som hadde laga den, og det var liksom alt. Faktisk ein bra måte å stikke å sjå film på. Veit liksom ingen ting. For denne filmen skulle ta oss med på ei reise som ein sjeldan har sett. Nei, eg kjem ikkje til å forklare så masse meir om filmen. Den er veldig verdt dei kronene som det kostar og sjå den på kino. For ja: Du må sjå den på kino. Ein ting er Poppes bruk av visuelle verkemiddel som er heilt fantastiske, men musikken. Aaaahhh.. den musikken. Det er ikkje ofte at eit kyrkjeorgel høres betre ut utanfor ei kyrkje enn inne i den. (Ja, det blir spela på kyrkjeorgel) Kan dog ikkje seie meg eining i alle dei meiningane som Poppe kjem med, og det trekk dessverre litt ned. Så det er ikkje bra, men klarer ein å sjå bort frå det: Du verda for ein film. Du verda for ein fortelljarhistorie. Du verda for filmteknikk. Du verda for musikken. Du verda for ja… ein film. For nei, filmen vil nok ikkje forsvinne ut i det usynlige. (Berre for å få til ein fantastisk bra overskriftstittelklisje som berre VG kunne ha fått til… og meg også da…)

Trailer sa du? Nja.. veit ikkje heilt om eg vil vise deg den. For det er ein Erik Poppe film. Du vil ikkje vite meir enn kva du treng før du ser filmen. For elles så vil du berre… :)

Det er berre å glede seg. Dagen blir 1. juli 2009.
Trailer i fine fargar og stort format her.
Ynskje om lite format?

Men, men… Snurr Film!